زنيكه شوهر خود را دوست دارد ؛ « مُحِبٌّ للناسِ » : مردم را دوست دارد و به آنها كمك مىكند ؛ « مُحِبٌّ لِذَاتِه » : خودپسند . المُحِبَّة - [ حبّ ] : مؤنث ( الْمُحِبّ ) است ؛ « امرأةٌ مُحبة لزوجها » : زنى كه شوهر خود را دوست دارد . المَحَبَّة - [ حبّ ] : دوست داشتن ، خواستن و ميل به چيزى . المَحْبُرَة - [ حبر ] : دوات . المَحْبَرَة - [ حبر ] : مرادف ( المِحْبَرَة ) است . المِحْبَرَة - ج مَحَابر [ حبر ] : دوات . المَحْبَس - [ حبس ] : انگشتر . المَحْبِس - ج مَحَابِس [ حبس ] : بازداشتگاه ، زندان . المَحْبَسَة - ج مَحَابِس [ حبس ] : بازداشتگاه ، زندان . المَحْبَك - [ حبك ] : بستنگاه بند ازار و يا كمربند . المَحْبُوك - [ حبك ] : محكم و استوار . المُحَّة - [ محّ ] : مرادف ( الْمُحّ ) . المُحْتَاج - ج مُحْتاجون [ حوج ] : نيازمند ، مستمند . المُحْتَال - [ حول ] : حيله گر و فريبكار . المُحْتَجَز - [ حجز ] : جاى بستن بند ازار و جامه . المَحْتِد - [ حتد ] : اصل و ريشه ؛ « فُلانٌ كَرِيمُ المَحْتدِ » : فلانى داراى اصالت و بزرگوارى در ريشه و نسب است . المُحْتَدّ - [ حدّ ] : خشمگين . المُحْتَرَف - [ حرف ] : جا و محل كار و كسب ، كارگاه . المُحْتَرِف - [ حرف ] : استادكار ، پيشه ور . المُحْتَرَم - [ حرم ] : مورد احترام ، اين كلمه در نامه نگارى به كار مىرود . المُحْتَسِب - [ حسب ] : فا ؛ « مُحْتَسِبُ الْبَلَدِ » : آنكه از طرف دادگاه عهده دار ضبط اموال و مانند آن باشد . المُحْتَضَر - [ حضر ] : كسى كه مُشرف بر مرگ باشد . المُحْتَضِر - [ حضر ] : شهروند ، شهرى . المُحْتَفل - [ حفل ] : انجمن ، گردهمآئى ؛ « مُحْتَفَلُ الأَمرِ » : عمدهء كار ؛ « الْمُحْتَفَل به » : كسى كه بافتخار او جشن مىگيرند . المُحْتَفِلُون - [ حفل ] : شركت كنندگان در جشن يا در مناسبات عيد . المُحْتَمَل - [ حمل ] : جايز ، ممكن ، محتمل . المُحْتَوَى - ج مُحْتَويَات [ حوي ] : محتوى ، مضمون ؛ « مُحْتَوَياتُ الكتاب » : فهرست كتاب . المَحْتُوم - [ حتم ] : بناچار ، حتمى ، بدون برگرد . المَحَجّ - [ حجّ ] : جايگاه حج و زيارت . المِحْجَاج - [ حجّ ] : كسى كه دشمن بسيار دارد و بسيار ستيزه گرى كند ، ميل جرّاحى كه در پزشكى از آن استفاده مىشود . المِحْجَام - [ حجم ] : كسى كه از شدت ترس همواره عقب نشينى كند . المَحَجَّة - ج مَحَاجّ [ حجّ ] : ميان راه و خيابان ؛ « مَحَجَّةُ الصواب » راه راست . المَحْجَر - [ حجر ] : جاهاى ممنوع براى چرا مانند باغهاى اطراف روستا ، قُرق ، ( الْمَحْجَرُ الصِّحِّي « : قرنتينه . المَحْجِر - ج مَحَاجِر [ حجر ] : باغچه ، چشمه سار . المِحْجَر - ج مَحَاجر [ حجر ] : مرادف ( الْمَحْجِر ) است . المُحَجَّل - [ حجل ] من الخيل : اسب كه چهار پاى آن سفيد باشد . ؛ « يومٌ مُحَجَّلٌ » : روز روشن و خوش . المَحْجَم - ج مَحَاجم [ حجم ] : جاى حجامت بر بدن انسان . المِحْجَم - ج مَحَاجِم [ حجم ] : شاخ حجامت ، شيشه حجامت . المِحْجَمَة - ج مَحَاجم [ حجم ] : مرادف ( المِحْجَم ) است . المِحْجَن - [ حجن ] : عصاى سر كج ، هر چيز سركجى ؛ « مِحْجَنُ الطَّائر » : نوك پرنده . المِحْجَنَة - [ حجن ] : عصاى سركج ، هر چيز سر كجى . المَحْجُوج - [ حجّ ] : آنكه در حُجّت و خصومت شكست خورده باشد ، جايگاه حج و زيارت ، مراد و مقصود و خواسته . المَحْجُور - [ حجر ] عليه : موضوعى كه زير نظر و مراقبت باشد ، كسى كه از تصرّف در اموال خود ممنوع شده باشد . المَحْجُول - [ حجل ] من الخيل : اسبى كه چهار پاى آن سفيد باشد . المُحِدّ - [ حدّ ] : « امرأةٌ مُحِدٌّ » : زنيكه پس از مرگ شوهرش ديگر آرايش نكند . المُحَدَّب - [ حدب ] : محدّب ، - مِن الخُطُوطُ : خط برجسته . المُحِدَّة - [ حدّ ] : « امرأةٌ مُحِدَّةٌ » : مرادف ( مُحِدٌّ ) است . المُحْدَث - ج مُحْدَثَات [ حدث ] : مفع ، تازه و نو ، آنچه كه در هيچ كتاب يا سنت يا مردمى معروف نيست . المُحَدِّث - [ حدث ] : سخنگو ، روايت كننده و خبر دهنده ، كسى كه به آسانى سخن مىگويد . المُحْدَثون - [ حدث ] : مردم زمان . المِحْدَج - [ حدج ] : دهان باز كردن شتر ، و نشانه اى از شتر . المَحْدِس - [ حدس ] : درخواست ، مطلب ، مقصود . المُحْدِق - [ حدق ] : « خَطَرٌ مُحْدِقٌ » : خطرى نزديك ، خطرى كه تهديد مىكند ، خطرى كه به زودى اتفاق مىافتد . المِحْدَلَة - [ حدل ] : غلطك ، سنگ غلطك ؛ « مِحْدَلةُ الطرقِ » : ماشين غلطك . المَحْدُود - [ حدّ ] : معيّن ، كسى كه در زندگى محدود باشد ، نوميد . المَحْدُوس - [ حدس ] : كسى كه او را بر زمين زده‌اند . المَحْذُور - [ حذر ] : آنچه كه از آن بترسند . المَحْذُوْرَة - [ حذر ] : ترس ، جنگ ، پيشامد